Pierwsza wzmianka o Krynicy sięga 1547 roku kiedy to biskup krakowski Samuel Maciejowski chcąc zaludnić te ziemie, nadaje  Dankowi  z Tylicza przywilej założenia „ innova  radice  Krzenycze  sołtysowstwa .Pierwotna nazwa Krzenycze  oznacza żródło lub zdrój i pochodzi  od greckiego słowa krene.

Wody mineralne znane były  już  XVIII w o czym wspomina Gabriel Raczyński.  W 1788 R   profesor uniwersytetu lwowskiego Baltazar Hacqet  dokonuje  rozbioru chemicznego  zdroju-głównego. W 1793 r  Franciszek Stix von Saunbergen ( ówczesny komisarz cyrkularny) nabywa dzisiejszy zdrój główny z gruntami przyległymi  i buduje” mały drewniany domek” który służył jako pierwszy zakład kąpielowy. Od tego momentu rozpoczyna się rozwój Krynicy jako uzdrowiska.

W 1807 r prof. .Uniwerytetu  Jagielońskiego J.A Schultes dokonał dokładnej analizy wody ze zdroju Głównego ,to dzięki jego staraniom Rząd Gubernialny 13.06.1807 wydał restrykt o powołaniu Zakładu Zdrojowo-Kąpielowego .W tymże samym roku Krynica została uznana za miejscowość klimatyczną..

Nieudolna administracja uzdrowiska, wojny napoleońskie, epidemia cholery ,kongres wiedeński doprowadzają do upadku uzdrowiska 1852 roku.

 10.10.1857 przyjeżdza do Krynicy komisja z prof.d r.J.Dietlem –niezapomnianą jego zasługą jest opracowanie projektu ratowania i rozwoju uzdrowiska .Projekt został zatwierdzony i przyjęty przez rząd .Nad jego realizacją czuwał prof. Dr  Dietl. Stałym  lekarzem uzdrowiska został dr.Michał Zieleniewski i pełnił swą funkcję przez 30 lat.W tym okresie powstały takie obiekty uzdrowiskowe jak: Stare Łazienki Mineralne, Stare Łazienki Borowinowe, Dom Zdrojowy, drewniana Pijalnia Główna z deptakiem, liczne pensjonaty i teatr modrzewiowy. Do rozwoju uzdrowiska przyczyniło się również wybudowanie w 1876 r. linii kolejowej do Muszyny, przedłużonej w 1911 r. do Krynicy.


W końcu XIX w. Krynica była modnym  miejscem pobytu i spotkań wielu sławnych Polaków (bywali tu m. in. J. Matejko, A. Grottger, H. Sienkiewicz, J. I. Kraszewski). W okresie międzywojennym przebywali tu również: L. Solski, H. Modrzejewska, W. Reymont, J. Tuwim, K .I. Gałczyński, J. Kiepura (miał tu własną willę "Patria"). Do częstych pobytów Kiepury w Krynicy nawiązują organizowane obecnie festiwale "Arii i pieśni" nazwane jego imieniem. W teatrze modrzewiowym (który niestety spalił się w 1943 r.) występowali L. Solski i H. Modrzejewska.
 
Krynica znana jest z twórczości ludowego malarza Nikifora zwanego Krynickim, którego prymitywistyczna twórczość malarska stanowi prawdziwą rewelację.
 
Nikifor Krynicki (właściwe nazwisko Epifan Drowniak) był malarzem prymitywistą nieodłącznie związanym z Krynicą, który tworzył w latach 50-tych i 60-tych swoje prymitywne i naiwne obrazki. Dziś trudno wyobrazić sobie Krynicę bez jego obrazków, które zdobią Muzeum jego imienia, uruchomione w 1995 r. w budynku "Romanówka".


Po I wojnie światowej uzdrowisko przejęły władze polskie. Odrestaurowano wtedy część obiektów i wybudowano wiele nowych np. "Nowe Łazienki Mineralne", pensjonat "Lwigród", "Nowy Dom Zdrojowy". Zbudowano też schronisko na Jaworzynie Krynickiej i kolejkę na Górę Parkową, stadion zimowy oraz tor saneczkowy. Krynica stała się również ośrodkiem sportów zimowych, odbyły się tu m.in. Mistrzostwa Europy w saneczkarstwie i Mistrzostwa Świata w hokeju na lodzie. W 1919 r. na wczasy lub leczenie przybyło do Krynicy 10 tys. osób, a w 1938 liczba ta wzrosła do 40 tys. rocznie. Druga wojna światowa i okres okupacji przerwały rozwój uzdrowiska.

Po wojnie nastąpiła rozbudowa kurortu, powstały nowe sanatoria branżowe, efektowny zakład przyrodoleczniczy, pijalnia główna z salą koncertową, korty tenisowe, boiska. Krynica stała się znanym i modnym kurortem.

W 1997 roku powstaje kolejka gondolowa na Jaworzynę(1114 m n p m).Jej powstanie przyczyniło się do rozwoju Krynicy jako ośrodka narciarskiego.